De kunstenaar, zijn muze en werk

Herman André van de Brake is geboren in 1951 in de Noordoostpolder. Zijn voorkeur voor ruimte en weidse luchten zit er al vroeg in.
Hij groeit op in een hardwerkend christelijk boerengezin met tien kinderen. Dit tekent de manier van leven: aanpakken, schouders eronder, niet zeuren en geen tijd voor ‘onzin’.

Als kind al onderscheidt hij zich door zijn dromerige houding. Hij leest veel en tekent graag, is bij voorkeur alleen in de natuur en kan urenlang wegdromen bij platen in de wereldatlas of afbeeldingen van oude culturen.

Al jong begint hij te schilderen, liefst op hout. Aanvankelijk zijn de ‘verfwerken’ sober van kleur en compositie.
Het gebruik van aardetinten staat centraal.

Van de Brake volgt een opleiding tot hovenier en werkt bij een psychiatrische instelling, waar hij de tuinen en het park onderhoudt.
Z’n liefde voor bomen wordt erdoor versterkt en in zijn vrije tijd begint hij houten beelden te hakken, die sterk doen denken aan totempalen of vruchtbaarheidsbeelden.

Bomen staan dood, vol emotieloos hout in de tijdloze tijd.
Nieuw licht in de wereld, voor jou, voor mezelf.
Ik zou honderd beelden willen hakken.
Ik zou willen hakken al wat mij lief is.
Grote beelden vol liefde.
Uit: Uitgehakt & Aangespoeld, 1996

Hij reist veel, liefst naar ruige, dunbevolkte streken, maar nooit buiten Europa.

Een opleiding in de kunsten heeft hij nooit gehad. Hij is volstrekt autodidact.
Zijn werk is zeer gelaagd. Het weerspiegelt het landschap, zijn vele reizen, staat bol van de stemmingen en emoties en bevat talloze verwijzingen naar actuele en vroegere gebeurtenissen.

In 1994 wordt Kika (Henriette Haveman, 1966-2022) zijn partner en muze, die hem in alles ondersteunt. Kika straalt van levensvreugde en dat zie je terug in zijn werk. Hij ontwikkelt een unieke eigen stijl. De kleur spat er vanaf.

In 2005, tijdens een reis naar Spanje, ontdekken ze de verlaten en sterk verwaarloosde finca in de Moncayo (een bergketen circa 150 km ten zuiden van de Pyreneeën). Met niet-aflatend doorzettingsvermogen en noeste arbeid ‘hervormen’ ze de plek tot hun sobere ideaaldomein. Een oase van rust in harmonie met de natuur, waar ze zich terugtrekken uit de voortrazende maatschappij.

Men stapt door de wereld als een opgejaagd paard
met ogen groter dan hebzucht.
Men bouwt zich kastelen, die juist buiten handbereik liggen.
Zo droomt men in de lucht.
Uit: Uitgehakt & Aangespoeld, 1996

Sindsdien verdelen zij hun tijd tussen hun Nederlandse woonplaats Fochteloo (Friesland) en de Spaanse finca, waar Van de Brake verder werkt aan zijn Art Brut en waar Kika permanent gaat wonen.
Ze leven erg op zichzelf, één met de natuur, met een minimum aan luxe en aardse goederen.

In 2022 komt er een abrupt einde aan het leven van Kika en hun samenzijn.

Haar naam en kleurrijke persoonlijkheid leven voort in Kika Art del Moncayo, waarin de Art Brut van Van de Brake is ondergebracht.
Hij laat er zelfs een speciale werk- en opslagruimte voor bouwen.

Werk van Kika

Een klein hoekje van Kika Art del Moncayo is ingeruimd voor het nagelaten werk van naamgeefster, muze en partner Kika.